In 2005 is door Stichting Landschapsbeheer Zeeland de bestaande vegetatie geïnventariseerd. Daarbij is speciaal gelet op de verspreiding van de Amerikaanse vogelkers. Zij wordt ook wel zeer terecht "Bospest" genoemd omdat zij hele gebieden kan overwoekeren.

De Amerikaanse vogelkers of bospest (Prunus serotina) is een plant uit de rozenfamilie (Rosaceae). De soort is in Nederland en België geïntroduceerd en vanaf de jaren twintig van de twintigste eeuw als vulhout in de bossen aangeplant. De struik treedt vaak plaagvormend op in storingssituaties, zoals op kapvlaktes, waar door mineralisatie van het strooisel en de humus, gevormd door afgevallen bladeren en dode takken, stikstof in de bodem vrijkomt. Daarnaast komt jaarlijks een hoeveelheid stikstof afkomstig van het verkeer en de landbouw in de meer natuurlijke systemen, zoals natuurbossen en duinen, terecht, waardoor ook de Amerikaanse vogelkers zich hier vestigt en zelfs tot een boom van 20 m hoog kan uitgroeien.
De Amerikaanse vogelkers bloeit van eind mei tot juni met witte bloemen. De bloemen zitten in trossen. De bessen hebben aan de voet een vastzittend kroontje, dat gevormd wordt door de achter gebleven kelkbuis.

bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Amerikaanse_vogelkers

 

De Provincie Zeeland besefte dat verder dichtgroeien van het duingebied tot grote schade zou leiden aan zowel landschapsbeeld; flora als fauna. Op basis van die visie heeft Stichting Landschapsbeheer Zeeland dit streefbeeld uitgewerkt. De volgende maatregelen zijn getroffen.

Na het uitvoeren van deze maatregelen ziet het natuurgebied langs de strandweg er uit zoals het er nu uit ziet. Voor veel passanten is dit beeld inmiddels vanzelfsprekend, maar hoe zou dit natuurgebied er uit hebben gezien indien er niet op tijd was ingegrepen? Ook dat is goed te langs de Strandweg. Links van het Middenpad (duinovergang t.g.o. Strandweg 22 laat zien hoe het gebied tussen Middenpad en Verklikkerpad ( duinovergang t.g.o. Strandweg 9) er uitgezien zou hebben (afb. 1).

Het gebied rechts van het Verklikkerpad staat in verbinding van het veel grotere Maire-graasgebied langs de Kloosterweg. Het wordt begraasd door Hereford stiertjes en de Shetland pony's van SBB. Daar lopen minder runderen per hectare, maar omdat ook de Herefords bij voorkeur vreten van de Amerikaanse vogelkers wordt de onderbegroeiing daarvan al redelijk kaalgevreten. De delen waar de Herefords niet bij kunnen laten zij met rust. Alle dunne boompjes zullen dus doorgroeien (afb. 2).

Dat is niet zo bij de begrazing door de Maraichine koeien van Open Duinen.  Zij gebruiken hun horens om de dunne stammetjes van de Amerikaanse vogelkers om te knakken en ze dan verder kaal te vreten. Alle blaadjes en twijgjes die daar later nog uitgroeien zullen ook opgevreten worden. Koeien met gouden horens bestaan dus toch! De verschillen zijn goed te zien langs de Strandweg (afb. 3).